Wednesday, May 11, 2005
S.C.I
این بحث‌های که در باره‌ی مستعارنویسی و غیره می‌شود از وقتی که ارتباط جمعی اینترنتی بوجود آمده برقرار بوده و و تا وقتی هم که ارتباط به این صورت است ادامه خواهد داشت. اما دوستانی که به این مطلب می پردازند به دو نکته توجه داشته باشند. یکی این که پدیده ی وبلاگ مرتب تغییر می‌کند و متکامل می‌شود و تعریف‌های قالبی و محدود بعضی از دوستان ، که وبلاگ این است و آن نیست، را می‌شکند. دوم اینکه اگر نگران فرهنگ استبدادزده‌ی ما هستند به این خط‌کشی‌هایی که خودشان می‌کنند و وبلاگ‌نویسان را به تاثیرگذار و تاثیر ناگذار تقسیم می‌کنند بیشتر توجه کنند. این خط‌کشی‌ها به آن طرز فکری ختم می‌شود که جامعه را به عوام و خواص، خودی و غیرخودی، نخبه و کودن، و شبان و گوسفند تقسیم می‌کند.
شاید بعضی ندانند که قبل از پدیده‌ی وبلاگ این ارتباط جمعی اینترنتی از طریق نیوزگروپ‌ها (نمی دانم ترجمه‌ی استاندارد فارسی‌اش چیست) بود. و نیوزگروپ ایرانیها هم
soc.culture.iranian (s.c.i)
نام داشت، که حدود سیزده چهارده سال پیش شروع شد و البته هنوز هم برقرار است. می‌شود آن را به یک وبلاگ عمومی تشبیه کرد که همه در آن می‌توانند مطلب جدید بنویسند یا در باره‌ی مطالب منتشر شده نظر بدهند. اوایل دسترسی به اینترنت همگانی نشده بود وبیشتر شرکت‌کنندگان را دانشجویان مقیم اروپا و آمریکا تشکیل می‌دادند که از طریق دانشگاه به اینترنت دسترسی داشتند، و به علت نبود فارسی‌نگار، زبان انگلیسی تقریبا تنها زبان مورد استفاده بود.
اوایل آدم‌های جالبی هم در آن مقاله‌های خوب و خواندنی می‌نوشتند مثل حسین باقرزاده که معمولا در مورد حقوق بشر می‌نوشت، یا هوشیار نراقی، شاهرخ مرتضوی، سام قندچی و عده‌ی زیاد دیگری که اسمشان خاطرم نیست. شاید جالب باشد بدانید که اولین فارسی‌نگار نیز، به نام گردسوز، برای نوشتن فارسی در آن نیوزگروپ توسط یکی از دانشجویان دانشگاه استنفرد بوجود آمد، کسی که فکر کنم بعدها شبکه‌ی پیوند را تاسیس کرد. البته به علت بی‌درودروازه بودن بیش از حد نیوزگروپ درصد جنگ و جدل‌‌های لفظی، توهین و فحاشی، چرزاندن و روکم کنی، زیاد بود و تعداد مقاله‌نویس‌های خوب کم.
بزرگ‌ترین مزیت وبلاگ بر نیوزگروپ این است که هر وبلاگ‌نویسی فضای خود را دارد که می‌تواند در آن به خود ثبات بدهد، فضا را به دل‌خواه خود بیاراید، و از سوء استفاده‌ی دیگران از آن فضا جلوگیری کند. در عین حال آزادی کسی برای ابراز عقیده‌اش سلب نمی‌شود و هر کس در گوشه‌ای از اینترنت می‌تواند وبلاگی برای خودش باز کند. اما کنترل کافی، دست کم در وبلاگ خود، وجود دارد تا وبلاگ‌نویس بتواند با اسپم و آشغال‌هایی که به وبلاگش سرازیر می‌شود مقابله کند و محیط را برای گفتگوی سازنده و سالم در باره‌ی هر چه دلش خواست فراهم کند.
به هر حال، این هم یادی از پدربزرگ وبلاگ! باید دید جهش تکاملی بعدی در ارتباط جمعی چه خواهد بود.
شاید بعضی ندانند که قبل از پدیده‌ی وبلاگ این ارتباط جمعی اینترنتی از طریق نیوزگروپ‌ها (نمی دانم ترجمه‌ی استاندارد فارسی‌اش چیست) بود. و نیوزگروپ ایرانیها هم
soc.culture.iranian (s.c.i)
نام داشت، که حدود سیزده چهارده سال پیش شروع شد و البته هنوز هم برقرار است. می‌شود آن را به یک وبلاگ عمومی تشبیه کرد که همه در آن می‌توانند مطلب جدید بنویسند یا در باره‌ی مطالب منتشر شده نظر بدهند. اوایل دسترسی به اینترنت همگانی نشده بود وبیشتر شرکت‌کنندگان را دانشجویان مقیم اروپا و آمریکا تشکیل می‌دادند که از طریق دانشگاه به اینترنت دسترسی داشتند، و به علت نبود فارسی‌نگار، زبان انگلیسی تقریبا تنها زبان مورد استفاده بود.
اوایل آدم‌های جالبی هم در آن مقاله‌های خوب و خواندنی می‌نوشتند مثل حسین باقرزاده که معمولا در مورد حقوق بشر می‌نوشت، یا هوشیار نراقی، شاهرخ مرتضوی، سام قندچی و عده‌ی زیاد دیگری که اسمشان خاطرم نیست. شاید جالب باشد بدانید که اولین فارسی‌نگار نیز، به نام گردسوز، برای نوشتن فارسی در آن نیوزگروپ توسط یکی از دانشجویان دانشگاه استنفرد بوجود آمد، کسی که فکر کنم بعدها شبکه‌ی پیوند را تاسیس کرد. البته به علت بی‌درودروازه بودن بیش از حد نیوزگروپ درصد جنگ و جدل‌‌های لفظی، توهین و فحاشی، چرزاندن و روکم کنی، زیاد بود و تعداد مقاله‌نویس‌های خوب کم.
بزرگ‌ترین مزیت وبلاگ بر نیوزگروپ این است که هر وبلاگ‌نویسی فضای خود را دارد که می‌تواند در آن به خود ثبات بدهد، فضا را به دل‌خواه خود بیاراید، و از سوء استفاده‌ی دیگران از آن فضا جلوگیری کند. در عین حال آزادی کسی برای ابراز عقیده‌اش سلب نمی‌شود و هر کس در گوشه‌ای از اینترنت می‌تواند وبلاگی برای خودش باز کند. اما کنترل کافی، دست کم در وبلاگ خود، وجود دارد تا وبلاگ‌نویس بتواند با اسپم و آشغال‌هایی که به وبلاگش سرازیر می‌شود مقابله کند و محیط را برای گفتگوی سازنده و سالم در باره‌ی هر چه دلش خواست فراهم کند.
به هر حال، این هم یادی از پدربزرگ وبلاگ! باید دید جهش تکاملی بعدی در ارتباط جمعی چه خواهد بود.
